Με παίδεψε αυτη η πρώτη επαφη με την δημοσιότητα.
Το άγχος της ''πρώτης φοράς'' με ...blog-αρε. Πρέπει να δώσω το στίγμα μου, κι αυτο δεν είναι λίγο ...
Και εκεί που όλα στην μαυρίλα ήταν χαμένα ...φευ !!! Οι στίχοι του ποιητή ήρθαν σαν σωσίβιο απο
το πουθενά, καταμεσής στη θάλασσα ... Ιοβόλοι βέβαια, μα σωτήριοι, το ομολογω ...
Ταμάμ για την περίπτωση μου. Απολαύστε στιχουργήματα :
Πόσες χιλιάδες ώρες πέρασαν με συνεδρίαση,
σ΄αχτίδες, κόβες και κομματικούς πυρήνες, στο τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση
κι ο πονοκέφαλος ούτε περνούσε μ΄ασπιρίνες.
Μάθαμε απ΄όξω - βασικά - όλα τα προβλήματα
και την αναγκαιότητα της πάλης και γίναμε τα δαχτυλοδειχτούμενα τα βλήματα
κρατώντας τον Μάρξ-Έγκελς υπό μάλης.
Μέρα τη μέρα θα ΄ρχονταν η Επανάσταση
και περιμένοντας πέρασαν χρόνια κι όμως σ΄το λέγαν οι γονείς σου: ''άσ΄τα σύ,
πάντα θα βρίσκονται στον κόσμο άλλα κωθώνια''.
Πάντοτε ο καπιταλισμός βρίσκει περάσματα
και ξεπερνά τις δύσκολες τις κρίσεις. Κι ένα πρωί: ''Απαγορεύονται τα άσματα
και κοπιάστε στο τμήμα γι΄ανακρίσεις''.
Τώρα να σπάσεις δεν μπορείς πιά, σε χρωμάτισαν
και σ΄έχουν σαν τον ποντικό μέσα στη φάκα και δεν ξεφεύγεις απο του χαφιέ το μάτι σάν
συναναστρέφεσαι τον κάθ΄ένα μαλάκα.
...............................................................................................................................................................
Δεν άκουσες ποτέ τη μάνα σου την άγια,
σ΄ενοχλούσε και σένα το κατεστημένο, δεν είδες γύρω σου χιλιάδες τα ναυαγια
δεν το χαμπάριασες πώς το παιχνίδι ήταν στημένο ...
Τώρα πια πρέπει να έχεις καταλάβει που είσαι, που μπήκες.
Αν όχι, μπράβο σου ... Αν μη τι άλλο έχεις αντοχές ...
Καλά να περάσεις ...
